Wprowadzenie
Pierwsze powstanie – Intifada Kamieni – wybuchło 9 grudnia 1987 roku w sprzeciwie względem izraelskiej okupacji na Zachodnim Brzegu i w strefie Gazy. Palestyńskie osiedla zostały otoczone barykadami, zbytnio którymi ukrywali się młodzież bojownicy ofensywny kamieniami izraelskie posterunki. obywatele osiedli mogli się sprawiać szczęście wolnością nie ograniczoną obecnością izraelskich żołnierzy, którzy nie mogli wkręcić się na ich teren. Działaniami kierowali lokalni przywódcy religijni wywodzący się spośród środek Islamskiego (działające od momentu lat 70. na Uniwersytecie w Gazie) w Gazie. jak zbrojne ramię wystąpił w takim razie po kiedyś pierwszy Hamas. wsparcie zapewniali dysydenci OWP i radykalne organizacje islamskie działające pozycja granicami kraju. Celem Intifady było stworzenie suwerennego państwa Palestyna.
Bezpośrednim powodem wybuchu Intifady był wydarzenie automobilowy (8 grudnia) do którego doszło w Strefie Gazy. Izraelska lora wojskowa zabiła palestyńskiego pasażera samochodu osobowego.
Jako respons na przystęp palestyńskiego powstania, żołnierze izraelscy otrzymali zgodę na aplikacja broni palnej i ostrej amunicji. przywództwo stosowało także kule gumowe, które zmniejszały liczbę ofiar. nie zważając na to, do sierpnia 1988 roku w starciach ulicznych zginęło 324 Palestyńczyków. Buldożery burzyły domy aresztowanych palestyńskich aktywistów. Przeprowadzano masowe aresztowania i osadzania w więzieniach.
Latem 1988 roku Palestyńczycy stworzyli Zjednoczone Narodowe kierownictwo Powstania, składające się spośród przedstawicieli wszystkich palestyńskich organizacji, w tym OWP i Hamasu, które rywalizowały ze sobą o wpływy między Arabów. w odpowiedzi na eskalację zamieszek, izraelski przywództwo podjął decyzję zamknięcia do odwołania wszystkich palestyńskich szkół, żeby w ten maniera podjąć próbę zdławić Intifadę.
W okresie od momentu sierpnia 1988 do czerwca 1989 roku w starciach ulicznych zginęło 574 Palestyńczyków. Radykalne ugrupowania palestyńskie zdecydowały się w takim razie powrócić na drogę zamachów na terenie Izraela. 6 lipca 1989 roku w zamachu bombowym na municypalny autokar zginęło 16 Izraelczyków.
2 sierpnia 1990 roku wojska irackie zajęły Kuwejt. Palestyński wódz Jasir Arafat uprzednio w trzecim dniu wojny poleciał do Bagdadu i patelnia obcałował się spośród Saddamem Husajnem, który finansował jego poczynania kwotą 4 milionów dolarów miesięcznie. Uwikłanie się Arafata po przegranej stronie – Iraku nader osłabiło jego pozycję i w 1991 roku przemoc palestyńskiego powstania zaczęła słabnąć.
Od wybuchu powstania w grudniu 1987 roku zginęło razem 1225 Palestyńczyków (w tym 697 w starciach spośród Izraelczykami, pozostali w konsekwencji walk wewnętrznych) i 13 izraelskich żołnierzy. jednocześnie wyburzono 2 tys. palestyńskich domów.